طراحی فرایند پشتیبانی

اتصال با حضور کاربر یا دسترسی بدون حضور کاربر؛ کدام مناسب است؟

زمان تقریبی مطالعه: ۴ دقیقه

تیم محتوای ریموتو ·

گاهی کاربر پشت رایانه نشسته و برای حل مشکل درخواست کمک می‌کند؛ گاهی هم تیم فناوری اطلاعات باید در ساعت مشخص به دستگاهی دسترسی داشته باشد که کسی کنار آن نیست. این دو سناریو، فرایند مجوز و آمادگی متفاوتی می‌خواهند. انتخاب روش اتصال فقط مسئله راحتی کارشناس نیست؛ باید با مالکیت دستگاه، نوع کار و مسئولیت تأیید سازگار باشد.

اتصال با حضور کاربر یعنی چه؟

در این الگو که معمولاً Attended نامیده می‌شود، فردی در سمت مقصد حضور دارد و شروع نشست را تأیید می‌کند. تأیید ممکن است از طریق پذیرش درخواست یا سازوکار موقت همان ابزار باشد. برای نمونه، در راهنمای رسمی Quick Assist، مایکروسافت اجازه اشتراک صفحه و اجازه کنترل کامل را جدا توضیح می‌دهد. این فقط نمونه یک محصول است؛ جزئیات تأیید در هر نرم‌افزار باید بررسی شود.

چنین فرایندی برای رفع اشکال موردی مشتری، آموزش کار با برنامه یا بررسی خطایی که کاربر می‌تواند نشان دهد، قابل بررسی است. بهتر است کارشناس قبل از شروع، موضوع درخواست و محدوده کار را توضیح دهد. حضور کاربر نباید به گرفتن رمز عبور یا کد ورود شخصی او منجر شود؛ هنگام ورود اطلاعات حساس، مسئولیت و روش امن را مشخص کنید.

دسترسی بدون حضور کاربر چه تفاوتی دارد؟

در الگوی Unattended، مجوز دسترسی از قبل توسط مسئول مجاز تعریف می‌شود و برای هر بار اتصال لزوماً شخصی پشت دستگاه تأیید تازه نمی‌دهد. این مفهوم به معنی «دسترسی بدون اجازه» نیست. دستگاه باید برای سناریوی موردنظر آماده باشد و مشخص باشد چه کسی، به کدام سیستم، با چه اختیاراتی و برای چه کاری می‌تواند وصل شود.

دسترسی به رایانه محل کار در ساعات خارج از دفتر، یا نگهداری دستگاه سازمانی در زمان توافق‌شده، مثال‌هایی برای بررسی این روش هستند. آماده‌بودن سیستم‌عامل، شبکه، سرویس مربوط و وضعیت روشن‌بودن دستگاه را جداگانه آزمایش کنید. دسترسی از پیش مجاز، به‌خودی‌خود تضمین نمی‌کند که رایانه خاموش یا فاقد شبکه قابل اتصال باشد.

مجوز مشاهده صفحه را با کنترل کامل یکی نگیرید

نیاز کارشناس ممکن است فقط دیدن پیام خطا باشد. در کار دیگری، کنترل ماوس و صفحه‌کلید یا انتقال یک فایل لازم می‌شود. قبل از انتخاب روش، قابلیت‌های لازم را به‌صورت جداگانه بنویسید؛ مشاهده، کنترل، انتقال فایل و دسترسی مدیریتی الزاماً یک سطح مجوز نیستند. اصل عملی این است که فقط اختیار لازم برای همان کار داده شود و نتیجه قابل پیگیری باشد.

چگونه روش مناسب را انتخاب کنیم؟

این موارد یک چارچوب تصمیم‌گیری پیشنهادی هستند، نه اینکه یک روش برای همه دستگاه‌ها مناسب‌تر باشد. ممکن است دو گروه دستگاه در یک سازمان به دو سیاست متفاوت نیاز داشته باشند.

پیش از شروع نشست چه چیزهایی را هماهنگ کنیم؟

هویت کارشناس، شماره درخواست، زمان شروع و هدف کار را از مسیر شناخته‌شده تأیید کنید. کاربر نباید فقط به دلیل یک تماس ناخواسته، دسترسی کنترل رایانه را بپذیرد. مایکروسافت نیز در راهنمای Quick Assist بر کمک‌گرفتن از افراد مورد اعتماد تأکید دارد. مشخص کنید اگر نشست قطع شد یا نیاز به اختیار بیشتری پیدا شد، ادامه کار چگونه دوباره تأیید می‌شود.

بعد از پایان پشتیبانی چه کاری باقی می‌ماند؟

رفع مشکل، تغییر انجام‌شده و نتیجه آزمون را در درخواست ثبت کنید. اتصال فعال را پایان دهید و درباره مجوز موقت یا ماندگار تصمیم مشخصی داشته باشید. اگر دسترسی فقط برای همان مشکل بوده، باقی‌گذاشتن امکان اتصال آینده نیازمند تأیید جداگانه است. درباره فایل‌های جابه‌جاشده نیز از چک‌لیست انتقال امن فایل استفاده کنید.

در انتخاب نسخه ریموتو چه چیزی را آزمایش کنیم؟

نام روش در صفحه محصول کافی نیست؛ با دو دستگاه آزمایشی، پذیرش یا رد درخواست، پایان نشست و قطع مجوز بعدی را تمرین کنید. برای استفاده بدون حضور کاربر، رفتار سرویس پس از راه‌اندازی مجدد و در وضعیت‌های موردنیاز سازمان را هم بررسی کنید. پشتیبانی هر قابلیت به نسخه، مجوز و تنظیمات استقرار وابسته است؛ از وجود یک امکان در یک سناریو، نتیجه عمومی نگیرید.

اگر هدف، کوتاه‌کردن مسیر درخواست مشتری از داخل نرم‌افزار است، مقاله پشتیبانی بدون اعلام IP و کد اتصال را هم بخوانید. روش ثبت درخواست و روش صدور مجوز کنترل دستگاه، دو بخش جدا از طراحی فرایند پشتیبانی هستند.

منبع و مطالعه بیشتر

راهنمای رسمی Microsoft Quick Assist درباره اجازه اتصال و کنترل رایانه

سناریوی سازمان خود را با ریموتو بررسی کنید

برای بررسی ظرفیت، امکانات و فرایند استقرار، نیازهای تیم خود را مشخص کنید.